AKUPUNKTURA

Akupunktura jest metodą oddziaływania na funkcje organizmu poprzez wkłuwanie igieł w określone miejsce na ciele. W szerszym znaczeniu obejmuje również inne sposoby stymulacji tych punktów, takie jak akupresura, fotopunktura, elektropunktura, czy moksa. Aby zapewnić maksymalną skuteczność działania dobór konkretnych punktów, jak i rodzaj stymulacji powinien odbywać się według zasad Tradycyjnej Medycyny Chińskiej.

Początki akupunktury na świecie związane są ze starożytnymi Chinami. Istnieją dowody na stosowanie tej techniki na terenie dzisiejszych Chin już w okresie neolitu. Początkowo stosowano akupresurę i akupunkturę głównie do zwalczania dolegliwości bólowych – później zaczęto używać tej techniki w stanach chorobowych, w których ból nie był objawem dominującym. Wielkim zwolennikiem i protektorem akupunktury był legendarny Żółty Cesarz Huang Ti panujący w XXIX stuleciu p.n.e.

Mechanizm działania:

W paradygmacie Tradycyjnej Medycyny Chińskiej działanie akupunktury opisywane jest jako harmonizacja przepływu energii w ciele człowieka.

Medycyna zachodnia od wielu lat intensywnie bada zjawisko akupunktury. Aktualnie postuluje następujące mechanizmy działania tej metody:

  • wpływ na wydzielanie endogennych opioidów i za ich pośrednictwem na odczuwanie bólu, nastrój i niektóre inne funkcje układu nerwowego,
  • wpływ na wydzielanie serotoniny i wtórnie na: nastrój, sen i niektóre inne funkcje mózgu, apetyt i funkcje układu pokarmowego, zstępujące szlaki modulacji bólu,
  • wpływ na wydzielanie hormonu adrenokorytkotropowego, co skutkować może działaniem przeciwzapalnym,
  • wpływ na wydzielanie tlenku azotu, a przez to na zaopatrzenie w krew konkretnych regionów mózgu i ciała,
  • wpływ na wydzielanie oksytocyny i wazopresyny, co umożliwia regulację ciśnienia tętniczego krwi i niektórych funkcji układu rozrodczego,
  • wpływ na wydzielanie anandamidu i za pośrednictwem tej substancji na szlaki: kanabinoidowy i waniloidowy,
  • zmianę przestrzennej konformacji włókien kolagenu, pobudzenie fibroblastów i przewodzenie sygnału wzdłuż włókien tkanki łącznej.

Wskazania:

Akupunktura powinna być stosowana jedynie przez wykwalifikowanego akupunkturzystę, który po zbadaniu Pacjenta może zaproponować tą metodę oddziaływania na organizm. Listę potwierdzonych naukowo wskazań do akupunktury przedstawiła Światowa Organizacja Zdrowia w 2002 roku, tym niemniej ciągle zmieniająca się wiedza w tym zakresie powoduje jej stałe rozwijanie.

Przeciwwskazania:

Ze względu na niezwykłe bezpieczeństwo akupunktury nie ma bezwzględnych przeciwwskazań do stosowania tej metody, jeśli Pacjent wyrazi świadomą zgodę na jej zastosowanie. Względne przeciwwskazania obejmują: czynną chorobę psychiczną w fazie zaostrzenia, chorobę nowotworową, ciążę, zmiany skórne w miejscu nakłucia, uczulenie na nikiel, chrom i/lub inne elementy składowe igły.

Bezpieczeństwo:

W rękach wykształconego i doświadczonego terapeuty akupunktura jest metodą niezwykle bezpieczną. W przeprowadzonej metaanalizie zarejestrowano 11 (jedenaście) poważnych działań niepożądanych na 4 441 103 (cztery miliony czterysta czterdzieści jeden tysięcy sto trzy) wykonane zabiegi. Zdarzenia te obejmowały: odmę opłucnową, złamanie igły, atak astmy, depresję. Spośród innych, mniej poważnych działań ubocznych najczęściej wymienia się: krwiak, uczucie zmęczenia, nasilenie objawów, ból przy nakłuciu, senność, zawroty głowy, nudności. Objawy te wystąpić mogą u 0,3% – 3% poddanych zabiegom.

Stosowanie jednorazowych igieł wyeliminowano występujący historycznie problem transmisji chorób zakaźnych. Znajomość anatomii człowieka znacznie zmniejsza możliwość punkcji narządu. Znajomość procesu diagnostyczno – terapeutycznego w Tradycyjnej Medycynie Chińskiej zapobiega niepożądanym nasileniom objawów i osłabieniu, lub umożliwia ich przewidzenie w toku oddziaływania na organizm i wcześniejszą informację o możliwości ich wystąpienia.

źródło: http://www.compleo.pl